Γενοκτονία των Ποντίων: Ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο

Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916 - 1923 ) με 353.000 νεκρούς αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη γενοκτονία του αιώνα μας.

Απίστευτες μαρτυρίες από τη γενοκτονία των Ποντίων έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Όσα εκτυλίχτηκαν κατά την εφαρμογή του σχεδίου εκτουρκισμού και μιας από τις μεγαλύτερες σφαγές της ιστορίας ξεπερνούν ακόμα και την πιο νοσηρή φαντασία.

«Πανταχόθεν του Πόντου αγγέλονται σφαγαί.. εις Κερασούντα.. εις Τραπεζούντα και αλλού. Εάν κατάστασις συνεχιστεί, Ελληνισμός Πόντου εξαφανισθήσεται, πριν η διπλωματία προλάβει ασχοληθεί περί αυτού». Με αυτό το απελπισμένο τηλεγράφημα τον Ιούλιο του 1920, η Επιτροπεία Ποντίων ενημέρωνε με σπαρακτικό τρόπο τον Ελευθέριο Βενιζέλο για τα γεγονότα που αποτέλεσαν την αρχή του τέλους του Ποντιακού Ελληνισμού.

3 Απριλίου 1770: η περιπετειώδης γέννηση του Θ. Κολοκοτρώνη

«Ἐγεννήθηκα εἰς ἕνα βουνό, εἰς ἕνα δένδρο ἀποκάτω, εἰς τὴν παλαιὰν Μεσσηνίαν, ὀνομαζόμενον Ραμαβούνι.» 

Θα έλεγε κανείς ότι ο περιπετειώδης και ταραχώδης βίος του ήταν προδιαγεγραμμένος από την ημέρα της γέννησης του, την 3η Απριλίου του 1770. Ήταν η εποχή που όλη η Πελοπόννησος βρισκόταν σε αναταραχή μετά την αποτυχημένη επανάσταση των Ορλωφικών. 

30 Μαρτίου 1822 - Ξεκινά η μεγάλη σφαγή της Χίου από τους Τούρκους.

Το 1818 οι Χιώτες  Παντιάς Ροδοκανάκης και  Νικόλαος Μυλωνάς αποτάθηκαν στο Δημήτριο Υψηλάντη για την απελευθέρωση του νησιού από τους Τούρκους. Ζήτησαν έτσι ναυτική βοήθεια από τις Σπέτσες , την Ύδρα και τα Ψαρά, που συμφώνησαν με την ιδέα απελευθέρωσης του νησιού.  Μεγάλη μερίδα όμως Χιωτών διαφωνούσαν με την ιδέα του ξεσηκωμού, λόγω των προνομίων που κατείχαν στο νησί.  
Στις 27 Απριλίου 1821 ο Υδραίος Ιάκωβος Τομπάζης φτάνει στη Χίο με 25 πλοία με σκοπό να παρακινήσει τους Χιώτες να εξεγερθούν κατά των Τούρκων. Στέλνει κάποιον ψαριανό να μεταφέρει το μήνυμα της επανάστασης στην ύπαιθρο και στα χωριά , γιατί γνώριζε την αντίθετη στάση των προκρίτων και των κατοίκων της πόλης. Τρεις Δημογέροντες πήγαν «στου πασά τη βρύση» και επικοινώνησαν μαζί του κρυφά.

Σαν σήμερα περνά στο Πάνθεον των Ηρώων ο Γεώργιος Γρίβας Διγενής

Εν αντιθέσει προς τους μαρξιστές μυθοπλάστες και απατεώνες οι οποίοι επιδίδονται στη χάλκευση των ιστορικών γεγονότων προκειμένου να κατασκευάσουν ψεύτικους ήρωες, ο Ελληνικός Λαϊκός Εθνικισμός έχει το ιδεολογικό προνόμιο να καταμετρά μια σειρά σπουδαίων προσωπικοτήτων, των οποίων η ζωή, λόγω και έργω, αποτελεί το φωτεινό παράδειγμα για τις σημερινές και τις μελλούμενες γενιές Εθνικιστών. Μία εξ αυτών των μορφών, η οποία αναμφισβήτητα πρωταγωνίστησε τον περασμένο αιώνα, συμβάλλοντας τα μέγιστα στο μεγάλωμα της Εθνικής Ιδέας είναι ο Γεώργιος Γρίβας, ο θρυλικός Διγενής.

ΟΧΙ ΣΤΗ ΛΗΘΗ!! 6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1955…..Ο ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ!

Σεπτεμβριος 1955. Κωνσταντινούπολη-Τουρκικό πογκρόμ  

Το έγκλημα προσχεδιασμένο. Με αιτία το Κυπριακό και με πρόσχημα τουρκική βόμβα, η οποία τέθηκε από τούρκους προβοκάτορες στο τούρκικο προξενείο της Θεσσαλονίκης (και πατρικό σπίτι του τουρκοεβραίου (ντολμέ) Κεμάλ Ατατούρκ) ο τούρκικος όχλος ξεσπά. Εξαγριωμένα στίφη ξεχύνονται στις ελληνικές συνοικίες της Κωνσταντινούπολης. Ξυπνούν τα κτηνώδη ένστικτα  των μογγόλων. Απολογισμός: 21 δολοφονημένοι Έλληνες, μεταξύ των οποίων και ένας γέροντας ιερέας. Εκατοντάδες βιασμοί κορασίδων και γυναικών. Bανδαλισμοί,  λεηλασίες και πυρπολήσεις οικιών και εκκλησιών. Η έκταση της καταστροφής τέτοια που τρομοκράτησε ακόμη και τους  ίδιους τους οργανωτές των επεισοδίων! Η Ελληνική  κυβέρνηση θεατής! Όπως και τώρα! Ω Ελληνοτουρκική φιλία! Ω γραικύλοι μακρινά ξαδέλφια των Μογγόλων!

Ανάμεσα σ' Ανατολή και Δύση - Ιστορικό της Πόλης και της Άλωσης

"Το δε την πόλιν σοι δούναι ούτε τ' εμόν εστίν οΰτ' άλλου των κατοικούντων εν αυτή. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών

του Σάββα Καλεντερίδη

Υπήρξε επί 1.058 χρόνια η πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής-Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Υπήρξε η πόλη που συνέδεσε Ανατολή και Δύση, Ευρώπη και Ασία, τον Εύξεινο Πόντο με το Αιγαίο και τη Μεσόγειο, πάντα στο μεταίχμιο αυτής της αδιάκοπης πάλης ανάμεσα σε πανσπερμία φυλών και λαών και με τους Έλληνες κυρίαρχους του παιχνιδιού στα απέραντα και αχανή όρια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Ήταν η Κωνσταντινούπολη, το Βυζάντιο των Μεγαρέων, χτισμένη πάνω σε επτά λόφους, με την «καρδιά» της να βρίσκεται πάνω σε μια μύτη γης που χωνόταν μέσα στη θάλασσα, γεγονός που της έδινε μόνιμη και συνεχή πρόσβαση στη θάλασσα, καθιστώντας την ταυτόχρονα άπαρτη, όπως ακριβώς η Μίλητος, η άλλη βασίλισσα, της Ιωνίας.

Ο τελευταίος των Παλαιολόγων και η άλωση της Πόλης - 29 Μαΐου 1453

Του Ανδρέα Σταυρίδη .Ταξίαρχου (ε.α.)

Η άλωση της Πόλης          

Ο τελευταίος των Βυζαντινών Παλαιολόγων Αυτοκρατόρων, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ο 11ος, σε ηλικία 45 χρόνων, μετά από πολλές στρατιωτικές και προσωπικές περιπλανήσεις Αγχίαλος, Εύξεινος Πόντος, Πελοπόννησος, Πάτρα, Μυτιλήνη και Μυστράς, μετά το θάνατο του αδελφού αυτοκράτορα Ιωάννου του 8ου στις 3 του Οκτώβρη του 1448, δεν αντιτάσσεται στην μυστική φωνή του έθνους, παρά τις στρατιωτικές αποτυχίες και την συρρίκνωση πλέον της αυτοκρατορίας, καθώς και το προσωπικό του δράμα, το ότι παρέμεινε άτεκνος παρά τους δύο γάμους του, όπου οι σύζυγοι του απεβίωναν κατά τον τοκετό, φαίνεται ότι, αντί τρίτου νυμφικού στεφάνου έμελλε να φορέσει το φωτοστέφανο του μαρτυρίου. Την 12η Μαρτίου του 1449 καταφθάνει με την συνοδεία Καταλανικών πλοίων και μπαίνει στην πόλη.

Η Μάχη της Κρήτης - 20 Μαΐου 1941 (ΒΙΝΤΕΟ)

Με την ονομασία αυτή έμεινε στην ιστορία η αεραποβατική επιχείρηση, που επιχείρησε η Ναζιστική Γερμανία κατά της Κρήτης στις 20 Μαΐου 1941 και η οποία έληξε δώδεκα μέρες μετά, την 1η Ιουνίου, με την κατάληψη της Μεγαλονήσου. Ήταν μία από τις σημαντικότερες μάχες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με πολλές πρωτιές σε επιχειρησιακό επίπεδο.

Η απόφαση για την επίθεση στην Κρήτη ελήφθη από το Χίτλερ στις 25 Απριλίου 1941, λίγες μέρες μετά την παράδοση της ηπειρωτικής Ελλάδας στις δυνάμεις του Άξονα, και έλαβε την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Ερμής» («Unternehmen Merkur»). Ήταν αμυντική και όχι επιθετική επιχείρηση, όπως αποδείχθηκε αργότερα. Οι Γερμανοί είχαν ως στόχο να εξασφαλίσουν τα νοτιοανατολικά τους νώτα, ενόψει της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα (Εκστρατεία στη Ρωσία) και να εξορμήσουν στη Βόρεια Αφρική, με εφαλτήριο την Κρήτη, όπως πίστευαν οι Σύμμαχοι.

19 Μαΐου του 1919 :Οι ορδές του Κεμάλ αφανίζουν τους Έλληνες του Πόντου

Πρόκειται για μία από τις πιο μαύρες στιγμές της Ιστορίας όχι μόνο για τους Έλληνες αλλά και για την ανθρωπότητα ολόκληρη. Με την Γενοκτονία των Ποντίων αφανίστηκε από τις πατρογονικές του εστίες ένα ζωηρό κομμάτι του ελληνισμού που πάλευε για την επιβίωσή του για περίπου 3000 χρόνια.

Ήταν 19 Μαΐου του 1919 όταν ο Μουσταφά Κεμάλ, μετέπειτα Ατατούρκ (πατέρας των Τούρκων) αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα προκειμένου να ξεκινήσει την δεύτερη ιστορικά, φάση της εξόντωσης των Ελλήνων της βόρειας Μικράς Ασίας προσπαθώντας επίσης να συντονίσει την αντίσταση των Τούρκων κατά της ελληνικής στρατιάς που είχε καταλάβει πριν από μερικές εβδομάδες την Σμύρνη.

Οι Έλληνες του Πόντου αποτελούσαν πάντοτε ένα ζωτικό κομμάτι της περιοχής και παρόλο που ήταν μακρυά από τον εθνικό κορμό της ελληνικής χερσονήσου και των δυτικών παραλίων της Μικράς Ασίας, διέγραψαν την δική τους πορεία η οποία όμως ήταν παράλληλη με αυτήν των υπολοίπων Ελλήνων.

Αθανάσιος Διάκος: Ο Άγιος της Ελληνικής Επαναστάσεως.(24 Απριλίου 1821)

του Χρήστου Παππά, Βουλευτή Επικρατείας του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή και πολιτικού κρατουμένου

Πρώιμα χρόνια - Πριν την Επανάσταση

Ο Αθανάσιος Διάκος γεννήθηκε γύρω στα 1788 στην επαρχία Παρνασσίδος, στη Ρούμελη. Τόπος καταγωγής του σύμφωνα με την παράδοση είναι το χωριό Άνω Μουσουνίτσα της Παρνασσίδος, τον διεκδικεί όμως και το χωριό Αρτοτίνα της Δωρίδος. Σύμφωνα πάλι με τις παλιές παραδόσεις της περιοχής, ο παππούς του ήταν Κλέφτης στο σώμα του οπλαρχηγού Κωνσταντάρα και το όνομά του ήταν Θανάσης Γραμματικός.

Ελληνική Ταινία: Η έξοδος του Μεσολογγίου (1965)

Η Ηρωική έξοδος του Μεσολογγίου (10 Απριλίου 1826)

Τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι...

Ο Εθνικός μας ποιητής ύμνησε τον αγώνα των πολιορκημένων του Μεσολογγίου με το έργο του Ελεύθεροι Πολιορκημένοι.

Η Έξοδος του Μεσολογγίου ή κατά ορισμένους συγγραφείς Ολοκαύτωμα του Μεσολογγίου αναφέρεται στην ηρωική έξοδο των πολιορκημένων στρατιωτών και αμάχων του Μεσολογγίου, όταν οι δυνατότητες συνέχισης της άμυνας απέναντι στα τουρκικά και αιγυπτιακά στρατεύματα είχαν χαθεί. Το γεγονός συνέβη την νύχτα μεταξύ 10ης και 11ης Απριλίου 1826, κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, και συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα γεγονότα της παγκόσμιας στρατιωτικής ιστορίας

Το Μεσολόγγι επαναστάτησε στις 20 Μαΐου του 1821. Η σημασία της θέσης έγινε γρήγορα αντιληπτή από την τοπική ηγεσία της επανάστασης.

Ρούπελ - "Τα οχυρά δεν παραδίδονται, αλλά καταλαμβάνονται" 6 Απριλίου 1941 -

73 χρόνια συμπληρώνονται αυτές τις μέρες από την εποποιία των οχυρών της Γραμμής Μεταξά. Από 6 ως 10 Απριλίου 1941, οι μαχητές του Ρούπελ και των υπόλοιπων οχυρών της Γραμμής Μεταξά αντιμετώπισαν με ηρωισμό την επίθεση της 12ης γερμανικής στρατιάς υπό τον στρατάρχη Λιστ, αντιτάσσοντας την ανδρεία τους στην αριθμητική και τεχνολογική υπεροχή του αντιπάλου.

Ως ελάχιστο φόρο τιμής δημοσιεύουμε εδώ την εξιστόρηση της μάχης του οχυρού Ρούπελ, γιατί αυτό έχει μείνει χαραγμένο στη συλλογική μνήμη των Ελλήνων - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι μάχες στα υπόλοιπα οχυρά ήταν λιγότερο ηρωικές.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ : Η ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΧΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΘΩΜΑΝΟΥΣ (30 Μαρτίου 1822)

Τουρκικά στρατεύματα αποβιβάζονται στη Χίο για να καταστείλουν την επανάσταση. Οι ωμότητες που ακολούθησαν έμειναν στην ιστορία ως Καταστροφή της Χίου.

Το Μάρτιο του 1822 η Χίος επαναστάτησε, όταν ο Αντώνιος Μπουρνιάς με διακόσιους άνδρες πήγαν στη Σάμο και κάλεσαν το Λυκούργο Λογοθέτη να συμμετάσχει στην επανάσταση της Χίου.

1914 - 2014: 100 χρόνια από την Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου. (17 Φεβρουαρίου 1914)

«Έχω μια αδερφή, κουκλίτσα αληθινή, την λένε Βόρειο Ήπειρο την αγαπώ πολύ, την λένε Βόρειο Ήπειρο την αγαπώ πολύ!!

Της κόψαν την φωνή, κουκλίτσα αληθινή, Την πιάσανε αιχμάλωτη οι άπιστοι Αλβανοί

Και τώρα που μπορώ, το όπλο να κρατώ. Και ανήκω εις τον ένδοξο Ελληνικό στρατό

Θα ανέβω ένα πρωί, χωρίς διαταγή, Για να αγκαλιάσω στοργικά την δόλια μου αδερφή».

(Εθνικό άσμα για την Βόρειο Ήπειρο, που μάθαιναν τα παιδιά μας στα σχολεία, μέχρι που το κατήργησε ο καραμανλισμός, ως… φασιστικό κατάλοιπο).

Η 17η Φεβρουαρίου 1914, ημέρα Ανακηρύξεως της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου, αποτελεί κορυφαίο ορόσημο στην πολυκύμαντη ιστορική πορεία του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού. 

4-2-1843 : O Γέρος του Μοριά,ο Αρχιστράτηγος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης περνάει στο Πάνθεον των Ηρώων

Ήταν 11 η ώρα το πρωί της 4ης Φεβρουαρίου του 1843, όταν ο Γέρος του Μοριά, ο Αρχιστράτηγος της Παλιγγενεσίας, ο θρυλικός και φοβερός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης άφησε την στερνή του πνοή και πέρασε στο Πάνθεον των Ηρώων δίπλα στο Λεωνίδα, το Μέγα Αλέξανδρο, το Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, στους συμπολεμιστές του Ανδρέα Μιαούλη, Οδυσσέα Ανδρούτσο, Αθανάσιο Διάκο και τόσους άλλους. Οι οικείοι του τον έντυσαν με την επίσημη στολή του Αντιστρατήγου και τον έβαλαν ευλαβικά στο φέρετρο. Στα πόδια του τοποθέτησαν μια Τούρκικη σημαία, λάφυρο της Εθνεγερσίας ενώ τον ίδιο τον σκέπασαν με τη Γαλανόλευκη. 

Οι τελευταίες ημέρες του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη

Γράφει ο Στυλιανός Πολίτης

Το 1842 ήταν το τελευταίο έτος που το έζησε  ο Γέρος του Μοριά καθώς στις αρχές του επομένου άφησε το δικό μας κόσμο για να συναντήσει του ένδοξους προγόνους του. Ήταν ένας από τους λίγους Κολοκοτρωναίους που πέθανε στο κρεβάτι και όχι στη μάχη.

ΒΙΝΤΕΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ (ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 31-1-1941)

Ντυμένος με πολιτική ενδυμασία, με το σήμα της Ε.Ο.Ν στο πέτο του και με γυμνό το ξίφος του Στρατηγού, όπως είχε ο ίδιος εκφράσει παλαιότερα την επιθυμία του, τοποθετήθηκε νεκρός, μαζί με ένα εικόνισμα της Μεγαλόχαρης της Τήνου, ο Εθνικός Κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς. Με ένα κλωνί ανθισμένης αμυγδαλιάς να τον συντροφεύει πάνω στο φέρετρο, το οποίο μετέφεραν μέλη της Ε.Ο.Ν, και την αγάπη όλου του κόσμου να συνοδεύει ή γονατιστή να παραστέκει στην νεκρική πομπή, από την Κηφισιά, έφθασε η σωρός του στη Μητρόπολη της Αθήνας.

Στην οικία του τον είχαν αποχαιρετήσει ο Βασιλεύς Γεώργιος Β', το Υπουργικό Συμβούλιο, Ηγεσία του Στρατού, συγγενείς και φίλοι. Η βαρυπενθούσα σύζυγος και η οικογένειά του. Στην Μητρόπολη η σωρός του έμεινε για λαικό προσκύνημα με τιμητική φρουρά τα μέλη της Ε.Ο.Ν,

ΙΜΙΑ 1996 - ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ

Συμπληρώθηκαν κιόλας αυτές τις ημέρες 17 ολόκληρα χρόνια από τις βρόμικες και σκοτεινές ημέρες των Ιμίων... Ημέρες εθνικής προδοσίας για μερικούς, που ξεπουλήσανε ελληνικό έδαφος στον Τούρκο εχθρό, ευχαριστώντας μάλιστα στην ίδια την βουλή των Ελλήνων μέσα την... αμερικανική κυβέρνηση, που με την παρέμβασή της μας «έσωσε» από περιπέτειες και κάποιο αιματηρό επεισόδιο!

 Όμως βαρύ φόρο αίματος πλήρωσε η ελληνική πλευρά, με τον τραγικό χαμό του πληρώματος του μοιραίου ελικοπτέρου που έπεσε στα Ίμια: του αντιπλοιάρχου Χριστόδουλου Καραθανάση, του αντιπλοιάρχου Παναγιώτη Βλαχάκου και του σημαιοφόρου Έκτορα Γιαλοψού... Τρεις Ήρωες! 

29 Ιανουαρίου 1941 φεύγει από την ζωή ο Κυβερνήτης του "ΟΧΙ" Ιωάννης Μεταξάς - Η αντίδραση των ανδρών στο Μέτωπο.

ΙΑΤΡΙΚΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ της 29ης ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1941

Ο Ιωάννης Μεταξάς απεβίωσε, σε ηλικία 70 ετών, την 94η ημέρα του πολέμου, στην οικία του στην Κηφισιά, στις 6 τα χαράματα, την Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 1941, αφού την προηγουμένη κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων. Το ιατρικό ανακοινωθέν υπογεγραμμένο από 12 Έλληνες ιατρούς ήταν το εξής:

Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Κυβερνήσεως ενεφάνισε προ δέκα ημερών, ήτοι το προπαρελθόν Σάββατον, φλεγμονήν του φάρυγγος, ήτις κατέληξεν εις απόστημα παραμυγδαλικόν. Παρά την έγκαιρον διάνοιξίν του, ως και την μετεγχειρητικήν κατάλληλον θεραπείαν, παρουσίασεν εν συνεχεία τοξιναιμικά φαινόμενα και επιπλοκάς, ως γαστρορραγίαν και ουρίαν, και απέθανεν σήμερον, 6 π.μ.

Εν Αθήναις τη 29η Ιανουαρίου 1941

Σαν σήμερα : Η θριαμβευτική ναυμαχία της Λήμνου.(5 Ιανουαρίου 1913)

Η ναυμαχία της Λήμνου στις 5 Ιανουαρίου 1913 ήταν η δεύτερη από τις δύο μεγάλες ναυμαχίες μεταξύ του Ελληνικού Βασιλικού Ναυτικού και του Οθωμανικού Στόλου κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο που πραγματοποιήθηκε στην περιοχή της νήσου Λήμνου, εξ ου και η ονομασία της. Η ναυμαχία έληξε με νίκη του ελληνικού στόλου και τον εγκλεισμό του οθωμανικού εντός των Δαρδανελίων στη δεκαετία που ακολούθησε.

Τον Οκτώβρη του 1912, μετά από ταυτόχρονη κήρυξη πολέμου, οι κατά ξηράν δυνάμεις της Ελλάδος, Σερβίας, Βουλγαρίας και Μαυροβουνίου, επετέθησαν εναντίον της άλλοτε κραταιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που τώρα πλέον ήταν ο "Μεγάλος ασθενής της Ευρώπης". Μέσα σε ενάμισι μήνα οι Τούρκοι εκδιώκονται από όλα σχεδόν τα Ευρωπαϊκά εδάφη τους, καθώς οι συμμαχικοί στρατοί νικούν σε διαδοχικές μάχες τα αποκαρδιωμένα Οθωμανικά στρατεύματα, που βρίσκουν τελευταίο καταφύγιο στην οχυρωμένη γραμμή Αίνου - Μήδειας ή Τσατάλτζας, μόλις λίγα χιλιόμετρα από την Κωνσταντινούπολη.