ΤΑΣΣΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Τα διαμαντένια μαργαριτάρια στο πάνθεον των μεγάλων Ελλήνων, οι οποίοι έδωσαν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι τα ιερά και τα όσια της φυλής μας είναι πάρα πολλά. Εξέχουσα μορφή σ΄ αυτό το πάνθεον της νεώτερης ιστορίας μας, οι οποίοι σεβάστηκαν τις διαχρονικές παρακαταθήκες του Έθνους και τις προασπίστηκαν με κάθε κόστος σε όλη τους τη ζωή, ήταν οι αείμνηστοι, Μητροπολίτης Δρυινουπόλεως Πωγωνιανής και Κονίτσης, Σεβαστιανός (1922-1994) και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τάσος Παπαδόπουλος (1934-2008). Και τους δυο εκτός της μεγάλης αγάπης για την πατρίδα και την Ορθοδοξία, τους ένωσε την ίδια ακριβώς ημέρα, στις 12 Δεκεμβρίου, ο θάνατος. Τα παρακάτω που θα αναφέρει η ταπεινότητά μου, αποτελούν ένα ελάχιστο φόρο τιμής προς αυτούς τους δυο μεγάλους Έλληνες, οι οποίοι με τα λόγια και τα έργα τους λάμπρυναν την Ιστορία μας και άφησαν ισχυρή παρακαταθήκη στις επερχόμενες γενεές των Ελλήνων.

Μητροπολίτης ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ: 17 χρόνια μετὰ τήν κοίμηση του.

Γράφει ὁ Χρύσανθος Σιχλιμοίρης, Ὀδοντίατρος

Ὑπάρχουν πράγματι στιγμὲς ποὺ ἡ γραφίδα ἀποδεικνύεται ἀδύναμη νὰ ἀποτυπώσει πιστὰ  στὸ χαρτὶ  ὅλες τὶς πτυχὲς μίας πολύπλευρης, χαρισματικῆς προσωπικότητας καὶ νὰ ἑρμηνεύσει ἀποτελεσματικὰ τὸ χαρακτήρα καὶ τὸ ὕψος τῆς μεγαλωσύνης της. Καὶ τοῦτο διότι τὸ μεγαλεῖο μίας ἁγιασμένης μορφῆς δὲν ὑπόκειται στοὺς συνήθεις κανόνες τῆς ψυχρῆς λογικῆς καὶ συνεπῶς, δὲν μπορεῖ νὰ ἀποτελέσει ἀντικείμενο μίας κοινῆς ἁπλοϊκῆς  ἑρμηνείας.

 Ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Δρυινουπόλεως Πωγωνιανὴς καὶ Κονίτσης κυρὸς Σεβαστιανὸς ὑπῆρξε μία τέτοια, ὄντως μεγάλη   καὶ ἐξαγιασμένη, φυσιογνωμία ποὺ μὲ τὴν ὅλη βιοτὴ καὶ τὸ ἐν γένει παράδειγμά της ἀπέδειξε πὼς εἶχε πρὸ πολλοῦ ξεπεράσει τὰ ὅρια τοῦ φθαρτοῦ κόσμου μας  καὶ εἶχε σπάσει τοὺς περιορισμοὺς τῆς ἐγωιστικῆς ἀνθρωπίνης φύσεως.

  Ὁ Μητροπολίτης Σεβαστιανὸς δὲν διακρίθηκε μόνο ἐπειδὴ...πέτυχε νὰ εἶναι συνεπὴς στὴν ἄσκηση τῶν ποιμαντορικῶν του καθηκόντων, οὔτε ἐπειδὴ φρόντιζε νὰ ἐκπληρώνει πάντοτε στὸ ἀκέραιο τὶς ὑποχρεώσεις τοῦ ἀπέναντι στὸ εὐλαβὲς ποίμνιό του (Γηροκομεῖο, Οἰκοτροφεῖα Ἀρρένων-Θηλέων, Πνευματικὴ Στέγη). Εἶναι ἀλήθεια ὅτι δὲν καταπιάστηκε μονομερῶς μὲ τὴν ὑλικοτεχνικὴ ἀνάπτυξη τῆς φτωχῆς του ἐπαρχίας, οὔτε ἀσχολήθηκε  μονάχα μὲ τὸν πνευματικὸ καταρτισμὸ τῶν εὐσεβῶν χριστιανῶν τῆς μητροπόλεώς του. Ἐκεῖνο ποὺ τὸν ἔκανε νὰ ξεχωρίζει καὶ νὰ διακριθεῖ ἤτανε ὅτι κατόρθωσε νὰ ἀναπτερώσει, σὲ δύσκολους  καιρούς, σὰν ἄλλος Μωυσῆς, τὴν ἀποσταμένη ἐλπίδα ἑνὸς ὁλόκληρου λαοῦ, τοῦ ἑλληνισμοῦ τῆς Βορείου Ἠπείρου, ὁ ὁποῖος βρῆκε στὸ πρόσωπο τοῦ ἡρωικοῦ Δεσπότη τὸ θαρραλέο ἀγωνιστὴ γιὰ τὴ Λευτεριά του.