Ο μοναχός πού έσωσε την μητέρα του από την κόλαση.

Πολλές φορές στα Συναξάρια και τα Γεροντικά διαβάζουμε θαυμαστές ιστορίες αγίων και απλών χριστιανών, πού με τις προσευχές , τις ελεημοσύνες ή την Θεία Λειτουργία έσωσαν συγγενικά τους ή φιλικά τους πρόσωπα από τον άδη( κόλαση) και τους “έβαλαν” σε καλύτερη κατάσταση. Αυτές οι διηγήσεις σκανδαλίζουν πολλούς χριστιανούς , οι οποίοι πολύ καλώς προβάλουν το δόγμα του ατρέπτου: εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια. Είναι όμως έτσι;

Ας πούμε λίγα λόγια: Ο κανόνας για μας τους αδύναμους ανθρώπους είναι βέβαια πώς “εν τω άδη ουκ έτσι μετάνοια”.Αυτό όμως αφορά την πεσμένη και αδύναμη φύση μας και την ποιότητα πού λαμβάνει μετά θάνατον, τον τρόπο ύπαρξης έναντι του Θεού, τον οποίο βιώνει ως Παράδεισο ή Κόλαση κατά την πνευματική της κατάσταση. Στον Ίδιο όμως τον Θεό δεν μπορούμε να θέσουμε προυποθέσεις και περιορισμούς.

Για τον Θεό δεν είναι αδύνατον ακόμα και στον άδη να θέσει “μετάνοια”. Μήπως δεν είναι αγάπη; Μήπως ζητά τον θάνατο του αμαρτωλού; Η αγάπη λοιπόν του Θεού και η δύναμη της προσευχής της Εκκλησίας και των αγίων ανθρώπων και τον κολασμένο μετατρέπει σε άγιο και τον χαμένο σε φωτισμένο.Γι αυτό ελπίζουμε και όλο προσευχόμαστε για όσους έχουν φύγει. Τί λοιπόν;

Η μετά θάνατον ζωή (Γέροντος Παϊσίου).

-Γέροντα, όταν πεθάνη ο άνθρωπος, συναισθάνεται αμέσως σε τι κατάσταση βρίσκεται;

Ναι, συνέρχεται και λέει «τι έκανα;», αλλα «φαϊντά γιόκ[1]», δηλαδή δεν οφελεί αυτό. Όπως ένας μεθυσμένος, αν σκοτώση λ.χ. την μάνα του, γελάει, τραγουδάει, επειδή δεν καταλαβαί­νει τι έκανε, και, όταν ξεμεθύση, κλαίει και οδύρεται και λέει «τι έκανα;», έτσι και όσοι σ’ αυτήν την ζωή κάνουν αταξίες είναι σαν μεθυσμένοι. Δεν καταλα­βαίνουν τι κάνουν, δεν αισθάνονται την ενοχή τους. Όταν όμως πεθάνουν, τότε φεύγει αυτή η μέθη και συ­νέρχονται. Ανοίγουν τα μάτια της ψυχής τους και συ- ναισθάνονται την ενοχή τους, γιατί η ψυχή, όταν βγη από το σώμα, κινείται, βλέπει, αντιλαμβάνεται με μια ασύλληπτη ταχύτητα.

Μερικοί ρωτούν πότε θα γίνη η Δευτέρα Παρου­σία. Για τον άνθρωπο όμως που πεθαίνει γίνεται κατά κάποιον τρόπο η Δευτέρα Παρουσία, γιατί κρίνεται ανάλογα με την κατάσταση στην οποία τον βρίσκει ο θάνατος.

- Γέροντα, πως είναι οι κολασμένοι;